ΩΡΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:Δευτέρα - Παρασκευή: 9:00 π.μ. - 10:00 μ.μ.EMAIL:info@antigoniepivatianou.gr

Τι είναι η βουλιμία;
Η ψυχογενής βουλιμία είναι μια σοβαρή διατροφική διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από συχνά επεισόδια υπερβολικής κατανάλωσης τροφής και συγχρόνως από την προσπάθεια των πασχόντων να διατηρήσουν το βάρος τους καταφεύγοντας σε εμετικά επεισόδια ή σε υπερβολική σωματική άσκηση για κατανάλωση των θερμίδων. Όσοι πάσχουν από την διαταραχή αυτή νιώθουν ότι η ζωή τους είναι μια συνεχής μάχη ανάμεσα στην επιθυμία τους να χάσουν βάρος και στη παρόρμηση που τους κατακλύζει για υπερβολική κατανάλωση τροφής. Γνωρίζουν ότι αν ενδώσουν στην επιθυμία αυτή θα νιώθουν τύψεις και θα ντρέπονται για τον εαυτό τους λόγω της αύξησης του βάρους και για αυτό όταν συμβαίνει αυτό πανικοβάλλονται και καταφεύγουν σε ακραίες λύσεις, όπως η λήψη καθαρκτικών χαπιών, η πρόκληση εμέτου , η υπερβολική σωματική άσκηση, η χρήση διουρητικών καθώς και η λήψη σκευασμάτων που υποτίθεται βοηθούν στη διατήρηση του βάρους, αλλά πιθανόν να μην είναι εγκεκριμένα και συνεπώς επικίνδυνα.



Τι είναι η αυτοεκτίμηση;
Αυτοεκτίμηση είναι η γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας. Όταν το συναίσθημα αυτό είναι υγιές έχουμε μια θετική άποψη για τον εαυτό μας. και για τη ζωή γενικότερα. Νιώθουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία όλες τις προκλήσεις που μας τυχαίνουν.
Τι είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση;
Χαμηλή αυτοεκτίμηση σημαίνει ότι η γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας είναι αρνητική. Για παράδειγμα πιστεύουμε ότι είμαστε « άχρηστοι» ή «ανάξιοι να αγαπηθούμε». Νιώθουμε ότι είμαστε ανεπαρκή και ανίκανα άτομα χωρίς καμιά αξία και συνεπώς δεν δικαιούμαστε να καρπωθούμε τα αγαθά μίας καλής ζωής. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση συνδέεται με πολλές από τις αρνητικές συμπεριφορές των εφήβων, όπως κακή ακαδημαϊκή επίδοση, πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις , ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, παραβατική συμπεριφορά, χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ, διατροφικές διαταραχές. Πολλές φορές η αρνητική άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας είναι κάτι περισσότερο από ένα αρνητικό συναίσθημα. Μπορεί να κυριαρχήσει στη σκέψη μας και να μας εμποδίσει να αναπτύξουμε τις ικανότητες μας για μια ολοκληρωμένη και υγιή ζωή.



Από πολύ νωρίς γαλουχούμαστε με την πεποίθηση ότι η προσωπική μας αξία είναι στενά συνδεδεμένη με την ικανότητα μας να βρούμε ένα σύντροφο, ότι ο γάμος είναι η πιο σπουδαία σχέση στη ζωή μας και επομένως δεν θα ήμαστε πλήρεις αν δεν βρούμε το άλλο μας μισό. Επομένως είναι απολύτως κατανοητό γιατί πολλοί άνθρωποι λόγο και της ψυχολογικής πίεσης που υφίστανται από το στενό οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον αγχώνονται με την ιδέα της « αποκατάστασης» και καταλήγουν να επιλέγουν συντρόφους οι οποίοι είναι κατώτεροι από αυτούς που πραγματικά τους αξίζουν. Τα άτομα που είναι μόνα , ιδιαίτερα μετά από κάποια ηλικία νιώθουν άβολα στις κοινωνικές τους συναναστροφές, όταν μάλιστα ο περίγυρος τους συνεχώς τούς υπενθυμίζει ότι « το βιολογικό τους ρολόι έχει χτυπήσει» με αποτέλεσμα να δεσμεύονται παρορμητικά σε μια σχέση χωρίς καθόλου να συνειδητοποιούν αν είναι το δικό τους θέλω ή επιταγή των άλλων. Ένα από τα πιο πολύπλοκα και οδυνηρά διλλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες είναι αν είναι προτιμότερο να είναι μόνοι ή να δεσμευτούν σε μια σχέση από ανάγκη.



Αρκετά παιδιά είναι απαιτητικά και θέλουν τα πράγματα να γίνονται όπως αυτά τα φαντάζονται. Πολλές φορές γίνονται εγωκεντρικά και δεν δέχονται το « όχι» σαν απάντηση στις απαιτήσεις τους. Εάν η προσωπικότητα του παιδιού είναι ισχυρή και νιώσει ότι υπάρχει « κενό εξουσίας» μπορεί να εκδηλώσει αυταρχικές τάσεις προσπαθώντας να έχει τον έλεγχο τόσο στο σχολείο όσο και στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Μερικά σημάδια μίας τέτοιας προσωπικότητας είναι : 1) Όταν λέει στα άλλα παιδιά ότι λειτουργούν λάθος και πως ότι κάνουν δεν είναι σωστό. 2) ¨Όταν αδυνατεί να υπακούσει σε κανόνες και γι αυτό συνήθως έχει την τάση να δημιουργεί δικούς του. 3) Όταν διακόπτει συνέχεια γιατί δεν μπορεί να περιμένει την σειρά του για να μιλάει. 4) Όταν εστιάζεται αποκλειστικά και μόνο στο να κερδίζει μη μπορώντας να διαχειριστεί μία αποτυχία. 5) Όταν διαμαρτύρεται συνεχώς για τα ρούχα που φοράει ή για το φαγητό που τρώει. Το παιδί συνεχώς απαιτεί και οι γονείς απλά υποχωρούν. 6) Όταν δεν του αρέσει το σχολείο που πηγαίνει και οι γονείς υπακούουν στην επιθυμία του να αλλάξει σχολείο χωρίς να εξετάσουν αν υπάρχει σοβαρός λόγος. Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά αυτά κατηγορούν τους άλλους για ότι άσχημο τους συμβαίνει και δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη για τις πράξεις τους. Τα καλά νέα είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι έξυπνα, δημιουργικά και προικισμένα. Τα άσχημα όμως νέα είναι ότι εφόσον μεγαλώνοντας συνεχίζουν να εκδηλώνουν την αυταρχική συμπεριφορά τους, στο τέλος απομονώνονται κοινωνικά γιατί κανένας δεν τα ανέχεται.



Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεκινούν την κοινή τους ζωή με τις καλύτερες προδιαγραφές. Όμως επειδή οι σχέσεις είναι μαραθώνιος είναι σημαντικό οι δυο σύζυγοι να προσπαθούν να διατηρούν ισχυρό το δεσμό που υπάρχει μεταξύ τους. Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι που απιστούν δεν επιθυμούν συνειδητά να καταστρέψουν τη σχέση με τον αγαπημένο τους. Σε μερικές περιπτώσεις η σχέση αυτή έχει ήδη διαταραχθεί και η απιστία απλώς φέρνει στην επιφάνεια τα σοβαρά προβλήματα που προϋπάρχουν. Όμως υπάρχουν και περιπτώσεις όπου ισχυροί γάμοι απειλούνται από την απιστία.
Όταν ανακαλυφθεί μια εξωσυζυγική σχέση η εμπειρία είναι πολύ τραυματική για το άτομο που την εισπράττει. Η πρώτη αντίδραση είναι να κατηγορήσει τον εαυτό του πιστεύοντας ότι με τις λανθασμένες συμπεριφορές του οδήγησε το σύντροφο του σε μια τέτοια περιπέτεια. Όμως είναι σημαντικό να αντιληφθεί ότι το λάθος δεν είναι δικό του αλλά σχετίζεται με την ψυχολογία του ατόμου που απατά. Τις περισσότερες φορές καταλυτικό ρόλο παίζει η εικόνα του εαυτού μας. Κάποιος με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιθανόν να αναζητά επιβεβαίωση σε εξωσυζυγικές περιπέτειες. Κάποια άλλα άτομα που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από το σύντροφο τους μπορεί επίσης να απιστήσουν. Δικαιολογούν την πράξη τους επειδή θεωρούν ότι τους αξίζει να βρεθούν με κάποιον άλλο που είναι ίσος με αυτούς.



Όλοι θέλουμε να είμαστε σωστοί γονείς. Τι σημαίνει όμως αυτό; Είναι ένας στόχος που μπορούμε να πετύχουμε βασιζόμενοι απλά και μόνο στην αγάπη που νιώθουμε για το παιδί μας; Σαφώς και όχι γιατί η γονείκή διαπαιδαγώγηση  είναι μια συνεχής προσπάθεια να αναδείξουμε τις ικανότητες των παιδιών και πάνω από όλα να τα βοηθήσουμε να πιστέψουν στον εαυτό τους. Πρώτα από όλα οι γονείς θα πρέπει να αντιληφθούν ότι αποτελούν θετικό ή αρνητικό πρότυπο για τα παιδιά τους, τα οποία μαθαίνουν να λύνουν τα προβλήματα τους και  να αναπτύσσουν συμπεριφορές παρατηρώντας τους γονείς τους.


Copyright Αντιγόνη Επιβατιανού 2018. All rights reserved.